كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ 🖤 «هر نفس به د مرګ خوند وڅکي، بیا به ټول موږ ته راګرځول کېږئ.» (سورت العنکبوت، آیت ۵۷) یوه شېبه سترګې پټې کړئ او له ځانه سره ژور فکر وکړئ... تصور وکړئ چې یوه ورځ به دا نړۍ همداسې روانه وي، خو موږ به پکې نه یو. لمر به راخېژي، خلک به خپلو کارونو ته ځي، بازارونه به ګرم وي، خو زموږ نوم به یوازې د تېر وخت یوه خاطره وي. موږ هره ورځ د مادیاتو پسې داسې منډې وهو، په زړونو کې داسې کینې ساتو او داسې غرور کوو، لکه دلته چې د تل لپاره پاتې کېدونکي یو. خو د ژوند تر شا پټ حقیقت څومره څرګند او لړزونکی دی؟ دې انځور ته ښه ځیر شئ؛ دا یوازې څو هدیرې او تیږې نه دي، دا زموږ د ټولو وروستی حقیقت او ګډ منزل دی. د قبر سړه خاوره نه ستاسو بانکي حساب پېژني، نه ستاسو د جامو برانډ، نه ستاسو رنګ او نه هم ستاسو دنیوي مقام. هلته د شتمن او غریب، ځوان او بوډا، تور او سپین ترمنځ هیڅ توپیر نشته. کله چې ساه له بدنه ووځي، زموږ هغه ټول غرور چې پرې پړسېدلي وو، له خاورو سره خاورې شي. ایا کله مو له ځانه پوښتلې چې موږ د څه شي لپاره د خپلو عزیزانو زړونه ماتوو؟ د کوم بې ارزښته شي لپاره حقونه خورو؟ مرګ یوه خاموشه چغه ده چې هره ورځ زموږ په غوږونو کې غږیږي: "اې انسانه! ستا د ټولو منډو ترړو پای همدا یو متر کفن او دوه متره مځکه ده." هلته به ستا یوازینی شتمني ستا پاک زړه، ستا خاموشې سجدې، او هغه اوښکې وي چې د بل انسان د درد په لیدو دې تویې کړې دي. راځئ تر څو چې مو سترګې خلاصې دي او د توبې دروازه پرانیستې ده، د غفلت له دې درانه خوبه راویښ شو. کینې هېرې کړو، یوبل وبخښو او د هغه اصلي کور لپاره تیاری ونیسو چې هلته به مو د تل لپاره اوسېدل وي. که دې پیغام ستاسو په زړه کې د یوې شېبې لپاره هم د فکر دروازه پرانیستې وي، نو لایک یې کړئ او له نورو سره یې شریک کړئ. ښايي دا څو کلمې د کوم بل انسان د بیدارۍ او د ژوند د بدلون سبب شي. 🤲 یوازې الله ﷻ ابدي دی. | REAB