گاهی آنقدر غرق روزگار میشویم که نعمتها و قدرشناسی از آنها از یاد مان میرود.
پدر و مادر در کنار ما زندگی میکنند؛ اما آنگونه که باید، قدردانی نمیشوند.
همسر و فرزندان در خانهی ما هستند؛ اما وجود شان را غنیمت نشمرده و صمیمانه زندگی نمیکنیم.
دوستان و یاران ایمانی زیادی داریم؛ ولی آنها را به باد فراموشی سپرده و سالها از ایشان یاد نمیکنیم.
فقط روزی اندکی تلنگر میخوریم که باید اینگونه نمیبودیم که یکی شان را از دست بدهیم.
بیاییم پیش از آنکه کسی را از دست بدهیم، آن را در دست بگیریم، به سخنانش گوش دهیم، به ضروریات اش رسیدگی کنیم و قدردان خدماتش بوده باشیم!
عزت الله قانع | REAB
