انسان د خالق ستر مخلوق دی، او د ده عزت او کرامت د الله په کتاب او د فطرت په قانون کې خوندي دی. اسلام د داسې ټولنې غوښتونکی دی چې انسان پکې د رنګ، ژبې، قوم، ملت او عقيدې له توپیر پرته د درناوي وړ وي. همدا ځای دی چې د اسلاميت او انسانيت کرښه رامنځته کېږي.
په دې کرښه کې انسان هغه وخت ارزښت پیدا کوي چې د حق، انصاف او مهربانۍ لار ونیسي. څوک چې د رښتيا وینا کوي، د نورو حق ته درناوی لري، د انسان وینه او عزت سپېڅلی ګڼي، د ظلم، فساد او خيانت مخه نيسي—نو دا سړی د انسانيت ورور ګڼل کېږي، که مسلمان وي او که نه وي.
اسلام انسان ته د ورورۍ پیغام ورکوي، خو انسانیت یې د پښو لاندې کولو ته نه پرېږدي. هر څوک چې دا دواړه صفات ولري—اسلامي اخلاق او انساني احساسات—هغه زموږ ورور دی، زموږ د درد شریک دی او زموږ د خیر غوښتونکی دی.
په همدې بنسټ، ورورولي یوازې د نسب او قوم خبره نه ده؛ ورورولي د اخلاقو، عدالت او مهربانۍ اړیکه ده. څوک چې دا صفات په ځان کې لري، هغه زموږ ورور دی د انسانيت او اخلاقو په بنیاد.
| REAB
