عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «يَدْخُلُ الْجَنَّةَ أَقْوَامٌ أَفْئِدَتُهُمْ مِثْلُ أَفْئِدَةِ الطَّيْرِ» (صحيح مسلم: ۲۸۴۰) رسول الله ﷺ فرمايلي دي: «ځیني خلک به جنت ته داخلېږي، چې زړونه به یې د مرغانو د زړونو په څېر وي.» هغه زړه، چې د خدای له وېرې او مينې څخه مالامال وي، د نړۍ له غمونو، کينو او حسد څخه خالي وي؛ هغه زړه چې د مرغۍ د زړه په شان نرم، لطيف او د خدای په ذات باندې مطلق باوري (توکل کوونکی) وي. په دې له اضطرابه ډکه زمانه کې، د دې حديث مبارک لوستل زموږ د روح تندې ته یوه نرمه ملهم او ژور سکون بخښي. کله مو فکر کړی چې د يوه انسان نفس داسې يوه مقام ته رسېدل څه معنا لري؟ هغه مقام چیرته چې د انسان باطن د مادي نړۍ د تورتمونو او رقابتونو څخه پاک وي. يو بې غرضه، خالص او سپیڅلی حالت، چې يواځې د خدای تعالي پر مهربانۍ توکل پرې حکومت کوي. مرغۍ د هر سهار له راختلو سره سم د رب په ورکړه او روزي پوره باور لري؛ په خالي خیټه وځي او ماښام مړه خیټه راګرځي. د "مرغانو د زړونو" په څېر خلک هم همداسې دي؛ دوی د مادي شیانو په حرص کې ځانونه نه باسي، د راتلونکي وېره او د تېرې اندېښنې ورته اهمیت نه لري، دوی هر وخت په هغه حالت کې خوشحاله او مطمین دي چې خدای تعالي ورته غوره کړی وي. دا يو ژور رواني او روحي مقام دی. دا د هغو وګړو نفسيات دي چې زړونه يې د ماشومانو غوندې پاک، بې کينې او له کرکې څخه خالي دي. داسې خلک تل د يوه آرام، مسرور او باثباته احساس لرونکي وي. دا حديث موږ ته راښيي چې لویه کاميابي په زور، واک یا شتمنۍ کې نه، بلکې د زړه په نرمۍ او د روح په عاجزۍ کې نغښتې ده. د داسې زړه خاوند کېدل يو بې ساري رواني کمال دی. د داسې خلکو لپاره جنت يواځې مادي ځای نه دی، بلکې د هغه حالت لپاره يو بشپړ او ابدي انعام دی چې د هغوی زړونه يې دلته پخپله په دې نړۍ کې د مرغانو په څېر آرام، بې پروا او له خدایه منندویه ګرځولي دي. راځئ نن خپلو زړونو ته وګورو او په ژور ډول فکر وکړو؛ آیا موږ کولی شو د یوه کوچني الوتونکي د زړه په څېر د نرمۍ، مطلق باور او عاجزۍ لاره خپله کړو؟ دا نه یوازې د آخرت د جنت زېری دی، بلکې په دې نړۍ کې د رواني سکون او روحي ارامتیا تر ټولو ښکلی راز دی. | REAB