بهترین سخن آنست که مفید باشد نه که بسیار (خَیْرُالکَلَامِ مَاقَلّ وَ دَلّ) قُل هُوَاللهُ اَحَدُ، اگر چه اندکست اما بر سورۀ البقره، اگر چه مطول است رجحان دارد از روی افادت (فایده دادن). نوح هزار سال دعوت کرد، چهل کس به او گرویدند. مصطفی "ص" را خود زمان دعوت پیداست که چه قدر بود، چندین اقالیم (اقلیم ها) به وی ایمان آوردند، چندین اولیا و اوتاد (بزرگان) از او پیدا شدند. پس اعتبارسخن به ، بسیاری و اندکی نیست، غرض فایده آن است. بعضی را شاید که سخن اندک مفید تر باشد از بسیاری چنانکه تنوری را چون آتش به غایت تیز باشد از او منفعت نتوانی گرفتن و نزدیک او نتوانی رفتن؛ و از چراغی ضعیف هزار فایده گیری؛ پس معلوم شد که مقصود فایده است. بعضی را خود مفید آنست که سخن نشنوند، همین که ببینند بس باشد و نافع آن باشد، و اگر سخن بشنود زیانش دارد . _شخصی از هندستان قصد زیارت شیخ بزرگی کرد، چون به تبریز رسید و به خانه شیخ رسید. از اندرون زاویه" از گوشه ای "آواز آمد که باز گرد، در حق تو نفع اینست که براین در رسیدی اگر شیخ را ببینی تو را زیان دارد!! – سخن اندک و مفید همچنانست که چراغی افروخته، چراغی نا افروخته را بوسه داد و رفت، آن در حق او بس است واو به مقصود رسید. راز ملاقات شمس با مولانا باشد که شمس آن چراغ افروخته بود و مولانا را روشن نمود و رفت.💔 📚 فیه‌مافیه مولانا❤ حافظ گوشه چشم اولیا را برای کیمیا شدن کافی میدانست آنانکه خاک را بنظر کیمیا کنند آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند.!! 👤حافظ